Zeilen op de woeste Zuiderzee

De Bofkont

Een van de fijne dingen van de grote reis die we gemaakt hebben is het reizen in het campertje geweest. Je huisje altijd bij je. Waar je wilde kon je een maaltijd bereiden of je bedje spreiden. En wanneer je maar wilde kon je weer gaan. Het reizen zelf was lekker. Eindeloos voor je uitstaren. Het onderweg zijn en wel weer zien waar je uitkwam. En met het kleine gezin bleken we goed in staat te zijn om met elkaar te leven in een piepkleine ruimte.

Thuisgekomen ben ik gaan zoeken naar campertjes, maar allemaal veel te duur. Een beetje van het gevoel kregen we terug als we met een van onze open bootjes gingen varen of zeilen. De rust, het genieten. Maar je kookt er geen potje zo makkelijk en je bedje is niet zomaar gespreid. We droomden hardop over een klein kajuitbootje. Een varend campertje. Met een mast die makkelijk klapt. Van polyester. En die niet te groot is zodat je ook met plezier nog rondom de Kaag zeilt en hij gewoon langs de woonboot kan liggen. Al anderhalf jaar hing een plaatje van zo’n kajuitboot op de koelkast. Hardop dromen kunnen we altijd wel goed. En volgens Linthe zijn we er ook goed in om onze dromen tot werkelijkheid te maken, maar kijkend naar de bankrekening zit een kajuitboot of een camper er echt niet in. Keep on dreaming…

Na een weekend hardop dromen in ons open bootje gaat de telefoon. Vriend Ramses wil van z’n oude kleine kajuitboot af. Ze gebruiken ‘m veel minder dan ze van plan waren en elke maand kost de boot toch liggeld. De eigenaar die Ramses voor een vriendenprijs dit bootje aan ‘m had verkocht kennen we ook. Ook even bellen. Nee, de boot zou niet zomaar zinken. En hij sprak zo liefdevol over de boot dat je ‘m bijna zou willen teruggeven. Voor de prijs van 1200,00 euro mochten we ‘m ophalen. Rein en ik hadden allebei nog wel ergens 600,00 euro liggen en de dag erna lag hij aan onze woonark. Overgevaren door mijn pa en Reinoud. We konden het niet gelóven! Waren in opperste jubelstemming. Dertig jaar oud, maar alles erop en eraan. De weken daarna werd er rustig aan het bootje gewerkt. Zora en Linthe schrobten de binnenkant, Kapitein Rein de buitenkant. Ik heb de Action veel van binnen gezien voor de inrichting. Potjes, pannetjes, bestek, dekbedden, kruiden, zonnebrand, waterdichte bakken etc. etc. De buiskap werd gemaakt, harpjes, koelkastje, accu etc. (Het werd al een duurder bootje) Voorzichtig werd hij een weekendje ingewijd. Het klappen van de mast doe je dus echt in 5 minuten! En ook al heeft de boot de prachtige naam Atulla, wij hadden het steeds over: De Bofkont. Want wat een Bofkont ben je als dit bootje zo in onze schoot wordt geworpen.

En deze vakantie was het zover. We zouden een echte zeilvakantie houden. Eerst een week Reinoud en de grote meiden (en ik met m’n vriendin en haar dochtertje met Lenja in een heerlijk huisje in de Ardennen) en de tweede week Reinoud, Lenja en ik. Reinoud en Zora en Linthe hebben een erg fijne week gehad. Lang uitslapen, kalmpjes aan, eindeloos Harry Potter boeken lezen, shoppen in Lelystad (Batavia) en ’s avonds kaarten. Van Oegstgeest, naar Amsterdam, naar Uitdam (er was te weinig wind), Lelystad en tot slot naar Enkhuizen. Er was die week niet veel wind en De Bofkont werd kalmpjes ingewijd. De navigatieverlichting werd in ere hersteld, een kompas werd aangeschaft, de accu oplader en de stroomomvormer werden geïnstalleerd. De roerverlenger werd gemonteerd en nieuwe landvasten werden aangeschaft. De koelkast op gas bleek super te werken. En de dekbedjes van 12 euro sliepen heerlijk. De t.v (!) die al aan boord zat werd veelvuldig door de pubermeiden gebruikt en stond standaard op SlamFm.

Dag 1

Bij de grote wisseltruc in Enkhuizen zag ik een bruine en ontspannen bemanning die De Bofkont keurig hadden schoongemaakt voor de nieuwe bemanning. Hulde daarvoor! Lenja en ik installeerden onze spulletjes, terwijl Reinoud de meiden terugbracht en met de trein (waar hij z’n iphone in liet liggen) na wat omzwervingen met teruggevonden Iphone op station Enkhuizen weerom kwam. De zon scheen stralend en we hadden zin in om de volgende dag te zeilen. Rein had een fijne week met de meiden gehad en vroeg zich alleen af hoe De Bofkont zich zou houden met wat steviger weer. Maar dat was meer iets om eens uit te testen samen met mijn pa en niet met een meisje van 5 aan boord vond hij.

Dag 2:

Enkhuizen -Hoorn

Aan de windse koers, windkracht 6 met stoten 7. Eigenlijk zeilen tegen de wind in.

Een gereefd zeil en een stormfok. Allemaal in regenpakken en zwemvest. Lenja (die alleen nog maar heeft gedobberd op de Kaag) vroeg aan mij of dit de woeste zee was uit het verhaal van Woeste Willem (zie Charme verhaal). “Ja Lenja, dit is de woeste Zuiderzee.” Ze vond het prima. Kroop de punt in en schaterde als ze weer eens omhoog gegooid werd en tussen de Action dekbedden belandde. Toen viel ze vredig in slaap, terwijl pa en ma de ene golf na de andere over zich heen kregen en het schip over de golven stuiterde. De oude Bofkont hield zich prima in het golvengeweld, maar na een tijdje werd het ook hem te kortig. Ergens tussen Enkhuizen en Hoorn scheurde het grootzeil door tot halverwege…… Terwijl Reinoud bezig was het gescheurde grootzeil naar beneden te krijgen en vast te zetten (wat niet makkelijk ging) kwam een reddingssloep voorbij stuiven. Lenja was een beetje misselijk geworden in de punt en zat lekker tussen mijn benen, terwijl ik aan het roer zat. Met duimen contact werd even gecheckt of alles oké was op ons schip. Naar mijn weten wel dus de duim ging omhoog. Reddingssloep stoof verder op zoek naar andere bootjes die door het woeste weer in de problemen waren gekomen.

Op fok en motor voeren we verder en we bejubelde de motor. De 8pk tweetact langstaart motor was de 1200,00 euro aanschaf van de gehele boot al in z’n eentje waard. Hij ploegde ons door de golven heen. En zo haalden we juichend de haven van Hoorn. Dat moest gevierd worden en tot Lenja’s onwaarschijnlijk grote geluk was er net 10 dagen kermis in Hoorn. Weliswaar in de plenzende regen, maar dat waren we inmiddels wel gewend. Na de hele dag in de achtbaan van de Bofkont gezeten te hebben, wilde Lenja nog graag wat attracties in…..

Vanaf die dag noemen wij haar eervol: Schipperskind.

Dag 3

Hoorn- Monnickendam ruime koers windkracht 5 stoten 6

We boften met de wind. Omdat er een goede zeilmaker in Monnickendam zit (niet in Hoorn en die in Volendam was net opgeheven) vlogen we met de wind in het fok over het IJsselmeer. Prachtig Hollands landschap. Wel goed meesturen over die rollende golven. Natuurlijk moest Lenja poepen, wat op het emmertje zonder problemen ging. Bij het naspoelen verdween het emmertje in het water en we hebben ‘m nooit meer gezien. Erger nog, we verloren het Nederlandse vlaggetje! Dure hobby dat zeilen… In Monnickendam hebben we ons volgens de 10 geboden proberen te gedragen, maar we vermoeden dat er hoofdschuddend voor ons gebeden is. In ieder geval door de vrouw die ons het nieuwe plasemmertje verkocht… En dan doen we echt geen gekke dingen!

Dag 4

Monnickendam-Volendam-Uitdam aan de wind (eigenlijk pal tegenwind) windkracht 6 stoten 7

We boften met de zeilmaker (aardige vent trouwens) die om 09.15 al belde dat het grootzeil klaar was (en een haakje die in het stormfok mistte had ie ook al gemaakt). Na nog wat andere mankementen aan de boot vertrokken we uiteindelijk om 12.00 om eerst nog langs Volendam te gaan om te tanken. Als geoliede machine stond alles watervast, de zeilpakken en zwemvesten weer aan. “Woeste Zuiderzee (oké Markermeer) Here we come!” We wisten dat zodra we het hoekje van Marken om zouden gaan de hel weer zou losbreken. Rein begon het gebikkel al wat zat te raken. Matrozen Lenja en ik vonden het allemaal nog leuk, maar dat kan als je niet de zwaarte van verantwoordelijkheid hebt zoals de kapitein (en dit meen ik bloedserieus). Vlak voor het puntje van Marken (zo’n mooi wit vuurtorentje) gauw het stormfok naar beneden gehaald en alleen op (het net genaaide) grootzeil verder. We wisten niet meer of het nou regent of dat het de golven zijn die over je heen denderen. Rein leverde al snel z’n bril in, hij zag toch geen donder. Het naar beneden gehaalde fok begon te fladderen dus ik naar voren om ‘m er vanaf te halen. (Tja wat zijn die rolfokken van tegenwoordig toch handig!) Ik wilde aan de lage kant naar voren (dat dacht ik onthouden te hebben van m’n jeugdzeil opvoeding met kapitein Ohhh pa, zodat je in woest weer geen giek tegen je kop krijgt). Reinoud schreeuwde mij bovenlangs met de woorden: “Ik ben de kapitein!” En dat is waar. Je moet doen wat de kapitein zegt. Dus ik woest bovenlangs naar voren (later gecheckt bij kapitein pa, blijkt m’n man ook nog gelijk te hebben!) Fok losgehaald en Lenja vond binnen de fokkezak en dit allemaal in gedonder en geraas van het water en windgeweld. Eigenlijk allemaal stiekem ook een beetje geweldig! Doel was Durgendam, maar Kapitein Rein vond bij Uitdam dat het wel welletjes was met het gebikkel. Vóór ons werd een zeilschip door een reddingsboot naar binnengebracht. Hun motor was uitgevallen. Met 2 kindjes van 3 en 5 aan boord. Ze konden allemaal nog lachen. Het bleef waaien en regenen en moeders (ik) hoefde niet te koken, er was een snackbar….

Lenja gedraagt zich elke dag alsof dit zeilen, dit leven, de normaalste zaak van de wereld is. Draagt zonder zeuren haar zwemvestje (ook als ze binnenboord is), helpt ons door spullen aan te geven en is haar krachtige zelf. Waar we dit kind aan verdiend hebben, ik weet het niet. Ze is een vijfjarig wonder. Een combinatie tussen ongecompliceerd zijn en slim en blijmoedig.

Grote Vriend David (getuige/ceremoniemeester en vooral beste vriend van Reinoud was met zijn heerlijke (zwangere!) vrouw en kind en hun schip aan het zeilen in Zeeland). Er ontstond een uitwisselcontact ’s avonds en ’s ochtends waarin tips en windkrachten werden uitgewisseld. En de belofte om elkaar aan het einde van deze reis te ontmoeten op onze welvertrouwde Kaag. “Voor een lopend buffet”grapte ik nog, omdat je in de Bofkont dus echt niet kan lopen….

Omdat Reinoud en ik allebei een stukje jeugd aan het herleven zijn (hij en ik vroeger zeilen met onze vaders) werd oooh Pa Kip dagelijks op de hoogte gehouden van waar we zijn en hoe het ons verging. Omdat Rein’s pa er niet meer in levende lijve is (wel in herinnering en gesprek), ben ik zo blij met die sms contactjes met m’n pa. Dat meebeleven. Hij snapt wat we doen, wat we meemaken, is betrokken en steunt. Hij zal het vast ook wel eens spannend vinden dat wij met z’n drieën op dat oude kleine bootje zitten in al die natuurkrachten met een meiske van vijf. Maar dat smst hij niet. Das fijn hij geeft gewoon vertrouwen en steun.

Dag 5

Uitdam-Amsterdam windkracht 5/6 tegenwind

Kapitein Rein werd knorrig wakker. De hele nacht was de wind niet gaan liggen en hij gierde om de masten van de haven heen. Maar het regende niet! Na douchen en broodjes klaarmaken (we wilden geen tijd besteden aan ontbijten want hoe langer, hoe meer de wind zou aantrekken en op de buienradar stond iets over de kans op onweer) en ons weer in zeilpak gehesen voeren we al klotsen de haven uit. Er werd geen zeil meer gehesen en de Kapitein wilde zo dicht mogelijk langs de wal omdat de golven daar nog wat lager zijn. Wat je dan wel krijgt zijn waterplanten in je schroef. Maar ook daarin werden we een geoliede machine. We hoorden aan de motor hoever het was. In nam het roer over en Rein haalde de motor boven water, de propeller bleef draaien als een blender die waterplanten uitspoog tot hij schoon was en dan konden we weer. Geen enkel zeilschip voer onze koers. We waren alleen op weg naar Amsterdam.

Het viel ons nog mee, of raakten we het gewend? Lenja speelde en sliep binnen en wij omzeilden vissersnetten en gluurden door de regen de toekomst in. Vonden de noodzakelijke boei en waaiden naar de steiger voor de Schellingswoude brug. Werden de Oranjesluizen ingeduwd en klotsten langs het Amsterdam Centraal Station. Even pauzeren met soep en koffie en dan de mast strijken en de heerlijke tocht door Amsterdam. Wat leuk, met je eigen schip, dwars door Amsterdam! Het sluisje bij de Nieuwmeer door en de Amsterdamse Watersport Vereniging Haven in. Het weer bleef bar en boos en terwijl Lenja en ik ons warmden in het clubgebouw zonder enig levend wezen, zette Kapitein Rein nog even de windvaan op de mast (handig nu hij geklapt was) en maakte de kraanlijn. Handige man hoor die kapitein van mij.

Mijn oudste zus Freemerika (woonachtig in Amsterdam) had inmiddels vernomen dat we in Amsterdam zaten en bood ons een avondmaaltijd aan. Ze haalde ons op en dompelde ons onder in haar warme gezin. Heerlijk gegeten, een wasje gedraaid, m’n nagels geweldig gelakt (met een toepasselijk ankertje) door m’n nichtje Tanisha, Lenja vermaakt door haar andere twee nichtjes, wijn en vooral heerlijk samenzijn. Buiten regen, regen, regen. Bij het weggaan zei m’n zus: “Lenja wil jij niet even naar de w.c. straks moet je weer op een emmertje?” En ja, Lenja ging nog even uitgebreid poepen….

Terug op het bootje moesten we door de grote transformatie heen (van wonen naar slapen). Reinoud ging met Lenja rekenspelletjes doen (vindt ze leuk, heeft ze niet van mij…) en ik maakte de bedjes op.
En als Lenja dan achter haar gordijntje ligt en ik aan haar ademhaling hoor hoe ze in slaapt valt, m’n man 50 centimeter verderop zit en we opgepropt in ons bootje zitten ben ik volslagen gelukkig. M’n mooie, zo geliefde gezin. Zora en Linthe volgen ons zeilen via facebook. Bofkont. Dikke Bofkonten zijn we. En ons bootje De Bofkont heeft zichzelf de afgelopen woeste dagen bewezen. Hij doet het allemaal prima. M’n man bleek een goede kapitein, m’n dochter een briljante matroos. We zijn weer binnenwater, thuis is maar even hiervandaan. We zijn Bofkonten. Het is een feit. Het zal voorgaande eigenaren zeer doen. Maar de nieuwe naam voor onze boot wordt tocht echt De Bofkont!

Dag 6

Dat eten bij familie was ons goed bevallen dus besloten we via Heemstede waar mijn ouders wonen richting huis te varen. Tot Lenja’s grote geluk voeren we langs het huis van Ab waar Pop op haar lag te wachten. Eindelijk weer herenigd met haar kind. Lenja kreeg de kriebeleritis. Luisterde wat minder en wij maar op haar mopperen. Tot ze me uitlegde dat ze en moe was en dat je op de boot niet kon rennen. Tsja ze had een punt. Al dagen was ze briljant geweest in de kleine leefruimte. We gingen vele bruggen door en soms was het zoeken naar de brugwachter. Bovenaan het lange wenslijstje voor benodigdheden voor de boot stond een echte scheepstoeter. Drie keer toeteren is teken voor de brugwachter om z’n werk te gaan doen. In Heemstede aangekomen brak de zon door. Die hadden we nog niet gezien. Er werden zelfs zomerjurkjes aangetrokken. Ohhh Pa haalde ons op en Lenja vond het heerlijk om opa en oma te zien. Oma Kip had een om je vingers bij af te likken maaltijd op tafel gezet, wat een verwennerij. Lenja, oma en ik deden nog een rondje in de buurt. Lenja leende de fiets van Dylan en klom in elk mogelijk klimrek waar we langs liepen. “Mamaaaaah! Oooomaaah! Kijk eens wat ik kan?”en dan sprong ze weer van iets wat veel te hoog is om van af te springen.

Dag 7

Eerst met Lenja een grote wandeling gemaakt door het Groenendaalse bos en uitgebreid in de kinderboerderij geweest. Een beetje Lenja tijd na alle grote mensen tijd op het water..

Toen voeren we naar de Kaag waar opa en oma kip aan de kade op een koperen toeter stonden te blazen. Waren met de auto langs de route gaan rijden. Natuurlijk regende het weer, maar dat weerhield pa en ma er niet van om aan boord te klimmen en een rondje Kaag met ons mee te varen. Lenja dolgelukkig met de aandacht van oma en opa nam direct plaats achter het roer en liet z’n nieuwe broek zonder problemen natregenen. We gingen op zoek naar de Nixe van David en Judith want daar hadden we afgesproken om de laatste avond mee door te brengen. Lenja mocht naar ze toeteren, maar kreeg op het blaasmoment de slappe lach in haar lippen. Pa en ma weer bij de auto afgeleverd en kont aan kont onze boten op een mooi plekje gelegd. Het begin van een gedenkwaardige avond met woeste zeilavonturen, veel te veel wijn en openhartige gesprekken. Tis toch wel boffen als een paar van je beste vrienden ook nog zeilers blijken te zijn. Wonderlijk om dit zo te kunnen delen. Rijk. Boffen.

Laatste dag

Met prachtig weer (zon en wind) naar huis gevaren. De boot leeggehaald en besloten dat we het volgende weekend weer gaan varen. En nog heeeel veeel vaker

Reacties

Reacties

Oh.....Pa

Dit verhaal van A tot Z gelezen, veel belevenissen in een erg korte tijd. Het was goed met slecht weer te zeilen, dan leer je je boot kennen wat de uiteindelijke veiligheid ten goede komt. Je hebt nu het idee wat een dobber moet beleven in woelig water, maar het kleine dappere bootje kan zelfs de zee aan, zolang de bemanning dit maar aan kan en de spullen heel zijn en onderhouden. De tijd zal de zekerheid geven en vertrouwen. Nog heeeeel veel plezier van jullie vaartuig en schrap de laatste vier letters ervan.

Marieke L

Zo'n 2 uur later ben ik weer heeeeelemaal bij! Alles gelezen en vooral gezien. Super gaaf! Prachtige filmpjes. Ik ontvang graag nog wat tips :) Dikke zoen uit Zuid-Korea, Marieke

linthe

prachtig verhaal, ik leef helemaal mee. zo ben ik ook weer op de hoogte .
liefs

leneke Oma

Goed dat ik je verhaal nu pas gelezen heb, anders zou ik gisteren beslist niet zo onbevangen aan boord geklommen zijn.Ga op zoek naar oude zeilfoto's. Liefs en dank voor een heerlijke middag. O Leneke

Nanette

Wat een bijzonder avontuur zeg. Erg leuk om te lezen. Gelukkig is er niets met het zeil gebeurd want er zal daar geen zeilmakerij in de buurt zijn.

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!