'Social?" Network

Social Network

Linthe, onze middelste (stief)dochter van 12, heeft nu ook haar eigen weblog: lintheleven@reismee.nl. Zij zat beneden op haar kamertje te schrijven over haar belevenissen tijdens het zeilkamp en ik zat boven mijn zieleroerselen in te tikken. We zijn lid van elkaar blog en vrienden op facebook en volgers op Twitter. En hoewel ze lekker kan kletsen aan tafel tijdens het eten is ze niet zo’n lawaaimaker als de rest van de extraverte familieleden die de aandacht redelijk goed naar zich toe weten te trekken. Linthe is een poëtisch meisje vind ik. Ook letterlijk, want ze schrijft adembenemende gedichten. En hoewel ik het ook wat vreemd vind hoe we ons leven allemaal via social network mogelijkheden delen en Lenja soms in huis rondloopt en pa achter de computer ziet, ma met haar neus naar haar laptop gericht, Zora op de Ipad bezig is en Linthe met haar nintendo brengt het ook wat moois. Linthe zei eens: Ik lees dingen die ik anders nooit had geweten. En andersom is het ook zo. Als Linthe schrijft dan lees je details die op een of andere manier in de gesprekken niet naar boven komen. Als we schrijven dan zijn we niet de (stief)dochter of de (stief)moeder. Dan schrijft Linthe uit haar hart en dan schrijft Marihuela uit haar hart en die ontmoeten elkaar door elkaars verhalen te lezen. Een moeder op school die zich aanmelde om de weblog te volgen zei dat het lezen van de weblog de kans geeft tot contact waar je niet aan toe komt in de gang van de school tijdens halen en brengen. De weblogverhalen zijn gewoon de verhalen van nu zoals de verhalen vertelt bij het kampvuur van vroeger. En ik geloof ook dat ik de discipline moet opbrengen om al die apparaten en al die informatie aan de kant te kunnen schuiven en contact maken met het hier en nu, zeker als Lenja er is. En eigenlijk ben ik helemaal niet goed in Twitter, omdat ik helemaal niet in staat ben om kort een berichtje te schrijven, het worden bij mij altijd van die eindeloos lange verhalen. En in facebook ben ik ook nog niet op m’n gemak en ik kijk eigenlijk heel weinig. Ik heb 400 contacten op linked inn, maar doe er eigenlijk helemaal niks mee. Al die sociale netwerken schijnen belangrijk te zijn als je een eigen zaak hebt, maar ik ben er nog niet zo handig in. De weblog daarentegen, daar voel ik me thuis. Lenja twittert trouwens ook. Ze schrijft berichtjes op haar schoolbord. Linthe doet dat trouwens ook. Dan staat er ineens Papa met een groot hart. Of Lenja met twee grote harten. Of ‘Het is fijn om hier te zijn’ weer met een groot hart. Het schoolbord is op dit moment mijn lievelings social network. Daarna de weblog.

Het zijn bijzondere tijden. Er is een heel belangrijke stap gezet. Per 1 juli wordt Stichting Maranza opgeheven en stopt de zakelijke samenwerking met m’n maatje Andre Besseling. Dan start tevens de Maranza BV waar ik eigenaar van ben en start de hernieuwde artistieke samenwerking met Andre. Een reusachtige keus. Na al het zoeken en proberen naar een goede samenwerking koos ik ervoor mijn eigen weg te gaan. Andre heeft groots gereageerd en me de Maranza identiteit gegund. Hij blijft als freelancer werken en als Maranzaan van het eerste uur betrokken bij Maranza. Hoe pijnlijk en moeilijk deze keus ook was, sinds hij op tafel ligt hebben Andre en ik elkaar, lijkt wel, opnieuw gevonden. Voor andre is het het meest ingrijpend. Hij laat los en moet zich herberaden op wat het ook alweer was wat hij zelf wilde. Toen Edith de office maner van Maranza solliciteerde kreeg ze de vraag: ‘Waar denk je dat je tegen aan zal lopen als je met ons komt werken?” Haar antwoord: “Dat ik drie bazen heb” Dat was een jaar geleden. En nu is er nog maar 1 baas. Een paar jaar geleden zijn we bevlogen met z’n drieën begonnen en het heeft bijzonder veel gebracht. Ik kan niet voor de anderen spreken, maar ik vermoed dat het ons alle drie, individueel, naar een next level heeft gebracht. Maar samen hebben we de weg uiteindelijk niet gevonden. Ik denk dat ik een bazig typje ben die de moed niet had om ook echt in m’n leiderschap te gaan staan. Ik heb altijd gedacht dat ik dat niet kon. Dat is een zeer irritante combinatie voor zowel mijzelf maar vooral mijn omgeving denk ik. Voor de reis heb ik me erg eenzaam gevoeld in m’n eigen bedrijf. Andre was al maanden ziek, Arend Jan kon ik amper nog bereiken, het was heeel druk met soms heel spannende klussen die ik met minder ervaren teamgenoten moest klaren en ik had pfeiffer. Ik had grote zorgen of Maranza wel goed achtergelaten werd als ik op reis zou zijn en deed mijn uiterste best om mensen op te leiden in de Maranza diensten, werk te genereren en omzet te draaien. Maar wat die periode heeft gebracht was dat ik het samen met het super maranza team (die mensen stonden echt als een huis) wel klaarde. We konden het. Ik kon het. Toen ik ook de financiën eens inkeek en langzaamaan daar iets van begon te begrijpen begon een stuk verantwoordelijkheid die ik hiervoor nooit had willen nemen. Sinds ik terug ben van de reis en ook het werk wat Arend Jan deed, samen met Edith, moet doen is mijn vertrouwen gegroeid. Het is goed om offertes te moeten maken, je cashflow in de gaten te houden, weten wat je brutomarge is, de klant te volgen in het hele proces tot de uitvoering en daarna. En ik kan me voorstellen dat in de toekomst ik daar wel weer een handje bij nodig heb. Maar ik weet er nu van en gooi het niet met het grootste gemak over de schutting (met m’n ogen stijf dichtgeknepen en m’n handen voor m’n oren want het was iets met financiën), wat ik bij Arend Jan heb gedaan. Ik heb sterke ideeën en geef graag richting aan, maar ik hou ook van samen creëren. Met de klant of je team, maar daarin ben ik wel een haantje de voorste en dat ben ik eigenlijk altijd geweest. Misschien niet de meest heroïsche eigenschap en ik geloof ook meer in dienend leiderschap en samenwerking. Maar vroeger stond ik al op het muurtje (hoe bedoel je statusverhogend) tegen de meiden van m’n klas te zeggen dat we vanaf nu ophouden met Jiska pesten en we vanaf nu een meidenclub zijn. Elke vrijdag bijeenkomst met chips en cola bij Jiska thuis. Niet echt ‘samen’, maar het bracht wel ontzettend veel moois. Jiska’s moeder bijna huilend van dankbaarheid bij m’n moeder want haar dochter was er zo van opgeknapt en veel heerlijke vrijdagmiddagen met de meiden. Tijdens het laatste schooljaar op de lagere school was de leerkracht overspannen. Er dreigde geen eindmusical te komen. Ik heb er een geschreven, op bestaande liedjes teksten gemaakt, duidelijk gemaakt hoe iedereen moest spelen (een soort van regie) en mezelf de hoofdrol gegeven. Ook niet echt heel erg teamwork. Maar het was een spetterende voorstelling met blije leerlingen die er anders niet was geweest. Met basketbal dribbelde ik spectaculair van de ene kant van de zaal naar de andere kant van de zaal om op briljante manier te scoren. Ik draai me heldhaftig om, klaar om de stroom complimenten te ontvangen, en ik zie een boos team die allemaal vrij hadden gestaan. Dus werd het geen teamsport, maar ik deed uiteindelijk mee aan de Nederlandse Kampioenschappen Turnen. Die sport paste een stuk beter bij m’n aard. En hoewel ik graag samen stapel en mijn werk daar ook over gaat, kan ik niet ontkennen wat de aard van mijn beestje is. En zelfs al schaam ik me hier een beetje voor, het is erg bevrijdend om er maar gewoon naar te mogen handelen. Ik speel graag de baas. En vanuit die rol kan ik bijzonder goed samenspelen. De nieuwe verhouding met Andre geeft rust en inspiratie en ik heb nog nooit zo fijn met hem samengewerkt als de afgelopen weken na het maken van deze keus. Leven is wonderlijk. En ik hoop dat Andre en ik nog járen lang met elkaar mogen blijven spelen.

Reacties

Reacties

Henk

Kijk, dat bedoel ik...

Maite

Hoi Marihuela, dat je graag de baas spelt is voor me verrasend. Maar zeker een goede en lieve baas. Beide eigenschapen hoeven niet tegenstellingen zijn. Met goede ideën zeker.
Ik wens je een heel succesvol toekomst voor Maranza, onder scherpe leiding. Hou zo!

linthe

lieve wela.
hoe jij over mij schrijft vind ik zo lief!
dankje voor je social network "linthe" tekst.

liefs linthe

Esther

Nog 36 dagen en dan gaat Baas M. het verschil maken!

Ter ondersteuning:
"The most authentic thing about us is the capacity to create, to overcome, to endure, to transform, to love and to be greater then our suffering" Ben Okri

David

Mooi. De kwaliteiten van die kleine Juweel maken ook het verschil in het leven van de grote Juweel. Het is allemaal een geheel.

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!