Video Weblog

Lieve Volgers van WelaWeb

Zoals jullie al gemerkt hebben wordt er op deze weblog weinig meer geschreven. Maar ons leven wordt gevangen in kleine of soms langere videofilmpjes. En soms zeggen beelden meer dan duizend woorden!

Als je video's wilt kijken, klik op video's in de bovenbalk en dan volgt er een lijst van filmpjes.

Veel plezier,

Marihuela

Zeilen op de woeste Zuiderzee

De Bofkont

Een van de fijne dingen van de grote reis die we gemaakt hebben is het reizen in het campertje geweest. Je huisje altijd bij je. Waar je wilde kon je een maaltijd bereiden of je bedje spreiden. En wanneer je maar wilde kon je weer gaan. Het reizen zelf was lekker. Eindeloos voor je uitstaren. Het onderweg zijn en wel weer zien waar je uitkwam. En met het kleine gezin bleken we goed in staat te zijn om met elkaar te leven in een piepkleine ruimte.

Thuisgekomen ben ik gaan zoeken naar campertjes, maar allemaal veel te duur. Een beetje van het gevoel kregen we terug als we met een van onze open bootjes gingen varen of zeilen. De rust, het genieten. Maar je kookt er geen potje zo makkelijk en je bedje is niet zomaar gespreid. We droomden hardop over een klein kajuitbootje. Een varend campertje. Met een mast die makkelijk klapt. Van polyester. En die niet te groot is zodat je ook met plezier nog rondom de Kaag zeilt en hij gewoon langs de woonboot kan liggen. Al anderhalf jaar hing een plaatje van zo’n kajuitboot op de koelkast. Hardop dromen kunnen we altijd wel goed. En volgens Linthe zijn we er ook goed in om onze dromen tot werkelijkheid te maken, maar kijkend naar de bankrekening zit een kajuitboot of een camper er echt niet in. Keep on dreaming…

Na een weekend hardop dromen in ons open bootje gaat de telefoon. Vriend Ramses wil van z’n oude kleine kajuitboot af. Ze gebruiken ‘m veel minder dan ze van plan waren en elke maand kost de boot toch liggeld. De eigenaar die Ramses voor een vriendenprijs dit bootje aan ‘m had verkocht kennen we ook. Ook even bellen. Nee, de boot zou niet zomaar zinken. En hij sprak zo liefdevol over de boot dat je ‘m bijna zou willen teruggeven. Voor de prijs van 1200,00 euro mochten we ‘m ophalen. Rein en ik hadden allebei nog wel ergens 600,00 euro liggen en de dag erna lag hij aan onze woonark. Overgevaren door mijn pa en Reinoud. We konden het niet gelóven! Waren in opperste jubelstemming. Dertig jaar oud, maar alles erop en eraan. De weken daarna werd er rustig aan het bootje gewerkt. Zora en Linthe schrobten de binnenkant, Kapitein Rein de buitenkant. Ik heb de Action veel van binnen gezien voor de inrichting. Potjes, pannetjes, bestek, dekbedden, kruiden, zonnebrand, waterdichte bakken etc. etc. De buiskap werd gemaakt, harpjes, koelkastje, accu etc. (Het werd al een duurder bootje) Voorzichtig werd hij een weekendje ingewijd. Het klappen van de mast doe je dus echt in 5 minuten! En ook al heeft de boot de prachtige naam Atulla, wij hadden het steeds over: De Bofkont. Want wat een Bofkont ben je als dit bootje zo in onze schoot wordt geworpen.

En deze vakantie was het zover. We zouden een echte zeilvakantie houden. Eerst een week Reinoud en de grote meiden (en ik met m’n vriendin en haar dochtertje met Lenja in een heerlijk huisje in de Ardennen) en de tweede week Reinoud, Lenja en ik. Reinoud en Zora en Linthe hebben een erg fijne week gehad. Lang uitslapen, kalmpjes aan, eindeloos Harry Potter boeken lezen, shoppen in Lelystad (Batavia) en ’s avonds kaarten. Van Oegstgeest, naar Amsterdam, naar Uitdam (er was te weinig wind), Lelystad en tot slot naar Enkhuizen. Er was die week niet veel wind en De Bofkont werd kalmpjes ingewijd. De navigatieverlichting werd in ere hersteld, een kompas werd aangeschaft, de accu oplader en de stroomomvormer werden geïnstalleerd. De roerverlenger werd gemonteerd en nieuwe landvasten werden aangeschaft. De koelkast op gas bleek super te werken. En de dekbedjes van 12 euro sliepen heerlijk. De t.v (!) die al aan boord zat werd veelvuldig door de pubermeiden gebruikt en stond standaard op SlamFm.

Dag 1

Bij de grote wisseltruc in Enkhuizen zag ik een bruine en ontspannen bemanning die De Bofkont keurig hadden schoongemaakt voor de nieuwe bemanning. Hulde daarvoor! Lenja en ik installeerden onze spulletjes, terwijl Reinoud de meiden terugbracht en met de trein (waar hij z’n iphone in liet liggen) na wat omzwervingen met teruggevonden Iphone op station Enkhuizen weerom kwam. De zon scheen stralend en we hadden zin in om de volgende dag te zeilen. Rein had een fijne week met de meiden gehad en vroeg zich alleen af hoe De Bofkont zich zou houden met wat steviger weer. Maar dat was meer iets om eens uit te testen samen met mijn pa en niet met een meisje van 5 aan boord vond hij.

Dag 2:

Enkhuizen -Hoorn

Aan de windse koers, windkracht 6 met stoten 7. Eigenlijk zeilen tegen de wind in.

Een gereefd zeil en een stormfok. Allemaal in regenpakken en zwemvest. Lenja (die alleen nog maar heeft gedobberd op de Kaag) vroeg aan mij of dit de woeste zee was uit het verhaal van Woeste Willem (zie Charme verhaal). “Ja Lenja, dit is de woeste Zuiderzee.” Ze vond het prima. Kroop de punt in en schaterde als ze weer eens omhoog gegooid werd en tussen de Action dekbedden belandde. Toen viel ze vredig in slaap, terwijl pa en ma de ene golf na de andere over zich heen kregen en het schip over de golven stuiterde. De oude Bofkont hield zich prima in het golvengeweld, maar na een tijdje werd het ook hem te kortig. Ergens tussen Enkhuizen en Hoorn scheurde het grootzeil door tot halverwege…… Terwijl Reinoud bezig was het gescheurde grootzeil naar beneden te krijgen en vast te zetten (wat niet makkelijk ging) kwam een reddingssloep voorbij stuiven. Lenja was een beetje misselijk geworden in de punt en zat lekker tussen mijn benen, terwijl ik aan het roer zat. Met duimen contact werd even gecheckt of alles oké was op ons schip. Naar mijn weten wel dus de duim ging omhoog. Reddingssloep stoof verder op zoek naar andere bootjes die door het woeste weer in de problemen waren gekomen.

Op fok en motor voeren we verder en we bejubelde de motor. De 8pk tweetact langstaart motor was de 1200,00 euro aanschaf van de gehele boot al in z’n eentje waard. Hij ploegde ons door de golven heen. En zo haalden we juichend de haven van Hoorn. Dat moest gevierd worden en tot Lenja’s onwaarschijnlijk grote geluk was er net 10 dagen kermis in Hoorn. Weliswaar in de plenzende regen, maar dat waren we inmiddels wel gewend. Na de hele dag in de achtbaan van de Bofkont gezeten te hebben, wilde Lenja nog graag wat attracties in…..

Vanaf die dag noemen wij haar eervol: Schipperskind.

Dag 3

Hoorn- Monnickendam ruime koers windkracht 5 stoten 6

We boften met de wind. Omdat er een goede zeilmaker in Monnickendam zit (niet in Hoorn en die in Volendam was net opgeheven) vlogen we met de wind in het fok over het IJsselmeer. Prachtig Hollands landschap. Wel goed meesturen over die rollende golven. Natuurlijk moest Lenja poepen, wat op het emmertje zonder problemen ging. Bij het naspoelen verdween het emmertje in het water en we hebben ‘m nooit meer gezien. Erger nog, we verloren het Nederlandse vlaggetje! Dure hobby dat zeilen… In Monnickendam hebben we ons volgens de 10 geboden proberen te gedragen, maar we vermoeden dat er hoofdschuddend voor ons gebeden is. In ieder geval door de vrouw die ons het nieuwe plasemmertje verkocht… En dan doen we echt geen gekke dingen!

Dag 4

Monnickendam-Volendam-Uitdam aan de wind (eigenlijk pal tegenwind) windkracht 6 stoten 7

We boften met de zeilmaker (aardige vent trouwens) die om 09.15 al belde dat het grootzeil klaar was (en een haakje die in het stormfok mistte had ie ook al gemaakt). Na nog wat andere mankementen aan de boot vertrokken we uiteindelijk om 12.00 om eerst nog langs Volendam te gaan om te tanken. Als geoliede machine stond alles watervast, de zeilpakken en zwemvesten weer aan. “Woeste Zuiderzee (oké Markermeer) Here we come!” We wisten dat zodra we het hoekje van Marken om zouden gaan de hel weer zou losbreken. Rein begon het gebikkel al wat zat te raken. Matrozen Lenja en ik vonden het allemaal nog leuk, maar dat kan als je niet de zwaarte van verantwoordelijkheid hebt zoals de kapitein (en dit meen ik bloedserieus). Vlak voor het puntje van Marken (zo’n mooi wit vuurtorentje) gauw het stormfok naar beneden gehaald en alleen op (het net genaaide) grootzeil verder. We wisten niet meer of het nou regent of dat het de golven zijn die over je heen denderen. Rein leverde al snel z’n bril in, hij zag toch geen donder. Het naar beneden gehaalde fok begon te fladderen dus ik naar voren om ‘m er vanaf te halen. (Tja wat zijn die rolfokken van tegenwoordig toch handig!) Ik wilde aan de lage kant naar voren (dat dacht ik onthouden te hebben van m’n jeugdzeil opvoeding met kapitein Ohhh pa, zodat je in woest weer geen giek tegen je kop krijgt). Reinoud schreeuwde mij bovenlangs met de woorden: “Ik ben de kapitein!” En dat is waar. Je moet doen wat de kapitein zegt. Dus ik woest bovenlangs naar voren (later gecheckt bij kapitein pa, blijkt m’n man ook nog gelijk te hebben!) Fok losgehaald en Lenja vond binnen de fokkezak en dit allemaal in gedonder en geraas van het water en windgeweld. Eigenlijk allemaal stiekem ook een beetje geweldig! Doel was Durgendam, maar Kapitein Rein vond bij Uitdam dat het wel welletjes was met het gebikkel. Vóór ons werd een zeilschip door een reddingsboot naar binnengebracht. Hun motor was uitgevallen. Met 2 kindjes van 3 en 5 aan boord. Ze konden allemaal nog lachen. Het bleef waaien en regenen en moeders (ik) hoefde niet te koken, er was een snackbar….

Lenja gedraagt zich elke dag alsof dit zeilen, dit leven, de normaalste zaak van de wereld is. Draagt zonder zeuren haar zwemvestje (ook als ze binnenboord is), helpt ons door spullen aan te geven en is haar krachtige zelf. Waar we dit kind aan verdiend hebben, ik weet het niet. Ze is een vijfjarig wonder. Een combinatie tussen ongecompliceerd zijn en slim en blijmoedig.

Grote Vriend David (getuige/ceremoniemeester en vooral beste vriend van Reinoud was met zijn heerlijke (zwangere!) vrouw en kind en hun schip aan het zeilen in Zeeland). Er ontstond een uitwisselcontact ’s avonds en ’s ochtends waarin tips en windkrachten werden uitgewisseld. En de belofte om elkaar aan het einde van deze reis te ontmoeten op onze welvertrouwde Kaag. “Voor een lopend buffet”grapte ik nog, omdat je in de Bofkont dus echt niet kan lopen….

Omdat Reinoud en ik allebei een stukje jeugd aan het herleven zijn (hij en ik vroeger zeilen met onze vaders) werd oooh Pa Kip dagelijks op de hoogte gehouden van waar we zijn en hoe het ons verging. Omdat Rein’s pa er niet meer in levende lijve is (wel in herinnering en gesprek), ben ik zo blij met die sms contactjes met m’n pa. Dat meebeleven. Hij snapt wat we doen, wat we meemaken, is betrokken en steunt. Hij zal het vast ook wel eens spannend vinden dat wij met z’n drieën op dat oude kleine bootje zitten in al die natuurkrachten met een meiske van vijf. Maar dat smst hij niet. Das fijn hij geeft gewoon vertrouwen en steun.

Dag 5

Uitdam-Amsterdam windkracht 5/6 tegenwind

Kapitein Rein werd knorrig wakker. De hele nacht was de wind niet gaan liggen en hij gierde om de masten van de haven heen. Maar het regende niet! Na douchen en broodjes klaarmaken (we wilden geen tijd besteden aan ontbijten want hoe langer, hoe meer de wind zou aantrekken en op de buienradar stond iets over de kans op onweer) en ons weer in zeilpak gehesen voeren we al klotsen de haven uit. Er werd geen zeil meer gehesen en de Kapitein wilde zo dicht mogelijk langs de wal omdat de golven daar nog wat lager zijn. Wat je dan wel krijgt zijn waterplanten in je schroef. Maar ook daarin werden we een geoliede machine. We hoorden aan de motor hoever het was. In nam het roer over en Rein haalde de motor boven water, de propeller bleef draaien als een blender die waterplanten uitspoog tot hij schoon was en dan konden we weer. Geen enkel zeilschip voer onze koers. We waren alleen op weg naar Amsterdam.

Het viel ons nog mee, of raakten we het gewend? Lenja speelde en sliep binnen en wij omzeilden vissersnetten en gluurden door de regen de toekomst in. Vonden de noodzakelijke boei en waaiden naar de steiger voor de Schellingswoude brug. Werden de Oranjesluizen ingeduwd en klotsten langs het Amsterdam Centraal Station. Even pauzeren met soep en koffie en dan de mast strijken en de heerlijke tocht door Amsterdam. Wat leuk, met je eigen schip, dwars door Amsterdam! Het sluisje bij de Nieuwmeer door en de Amsterdamse Watersport Vereniging Haven in. Het weer bleef bar en boos en terwijl Lenja en ik ons warmden in het clubgebouw zonder enig levend wezen, zette Kapitein Rein nog even de windvaan op de mast (handig nu hij geklapt was) en maakte de kraanlijn. Handige man hoor die kapitein van mij.

Mijn oudste zus Freemerika (woonachtig in Amsterdam) had inmiddels vernomen dat we in Amsterdam zaten en bood ons een avondmaaltijd aan. Ze haalde ons op en dompelde ons onder in haar warme gezin. Heerlijk gegeten, een wasje gedraaid, m’n nagels geweldig gelakt (met een toepasselijk ankertje) door m’n nichtje Tanisha, Lenja vermaakt door haar andere twee nichtjes, wijn en vooral heerlijk samenzijn. Buiten regen, regen, regen. Bij het weggaan zei m’n zus: “Lenja wil jij niet even naar de w.c. straks moet je weer op een emmertje?” En ja, Lenja ging nog even uitgebreid poepen….

Terug op het bootje moesten we door de grote transformatie heen (van wonen naar slapen). Reinoud ging met Lenja rekenspelletjes doen (vindt ze leuk, heeft ze niet van mij…) en ik maakte de bedjes op.
En als Lenja dan achter haar gordijntje ligt en ik aan haar ademhaling hoor hoe ze in slaapt valt, m’n man 50 centimeter verderop zit en we opgepropt in ons bootje zitten ben ik volslagen gelukkig. M’n mooie, zo geliefde gezin. Zora en Linthe volgen ons zeilen via facebook. Bofkont. Dikke Bofkonten zijn we. En ons bootje De Bofkont heeft zichzelf de afgelopen woeste dagen bewezen. Hij doet het allemaal prima. M’n man bleek een goede kapitein, m’n dochter een briljante matroos. We zijn weer binnenwater, thuis is maar even hiervandaan. We zijn Bofkonten. Het is een feit. Het zal voorgaande eigenaren zeer doen. Maar de nieuwe naam voor onze boot wordt tocht echt De Bofkont!

Dag 6

Dat eten bij familie was ons goed bevallen dus besloten we via Heemstede waar mijn ouders wonen richting huis te varen. Tot Lenja’s grote geluk voeren we langs het huis van Ab waar Pop op haar lag te wachten. Eindelijk weer herenigd met haar kind. Lenja kreeg de kriebeleritis. Luisterde wat minder en wij maar op haar mopperen. Tot ze me uitlegde dat ze en moe was en dat je op de boot niet kon rennen. Tsja ze had een punt. Al dagen was ze briljant geweest in de kleine leefruimte. We gingen vele bruggen door en soms was het zoeken naar de brugwachter. Bovenaan het lange wenslijstje voor benodigdheden voor de boot stond een echte scheepstoeter. Drie keer toeteren is teken voor de brugwachter om z’n werk te gaan doen. In Heemstede aangekomen brak de zon door. Die hadden we nog niet gezien. Er werden zelfs zomerjurkjes aangetrokken. Ohhh Pa haalde ons op en Lenja vond het heerlijk om opa en oma te zien. Oma Kip had een om je vingers bij af te likken maaltijd op tafel gezet, wat een verwennerij. Lenja, oma en ik deden nog een rondje in de buurt. Lenja leende de fiets van Dylan en klom in elk mogelijk klimrek waar we langs liepen. “Mamaaaaah! Oooomaaah! Kijk eens wat ik kan?”en dan sprong ze weer van iets wat veel te hoog is om van af te springen.

Dag 7

Eerst met Lenja een grote wandeling gemaakt door het Groenendaalse bos en uitgebreid in de kinderboerderij geweest. Een beetje Lenja tijd na alle grote mensen tijd op het water..

Toen voeren we naar de Kaag waar opa en oma kip aan de kade op een koperen toeter stonden te blazen. Waren met de auto langs de route gaan rijden. Natuurlijk regende het weer, maar dat weerhield pa en ma er niet van om aan boord te klimmen en een rondje Kaag met ons mee te varen. Lenja dolgelukkig met de aandacht van oma en opa nam direct plaats achter het roer en liet z’n nieuwe broek zonder problemen natregenen. We gingen op zoek naar de Nixe van David en Judith want daar hadden we afgesproken om de laatste avond mee door te brengen. Lenja mocht naar ze toeteren, maar kreeg op het blaasmoment de slappe lach in haar lippen. Pa en ma weer bij de auto afgeleverd en kont aan kont onze boten op een mooi plekje gelegd. Het begin van een gedenkwaardige avond met woeste zeilavonturen, veel te veel wijn en openhartige gesprekken. Tis toch wel boffen als een paar van je beste vrienden ook nog zeilers blijken te zijn. Wonderlijk om dit zo te kunnen delen. Rijk. Boffen.

Laatste dag

Met prachtig weer (zon en wind) naar huis gevaren. De boot leeggehaald en besloten dat we het volgende weekend weer gaan varen. En nog heeeel veeel vaker

Charme 2011

Charme

Vakantie vieren is zo simpel nog niet. Al die verwachtingen en verschillende behoeftes. Overwerkt nog een hele kampeerboel inpakken en dan heb ik het nog niet over die hele tent opzetten en inrichten. En dan het leven in de tent. Oké, je hoeft niet naar je werkt, maar op twee gaspitjes het hele gezin, inclusief allergieën, voeden (na het zoeken van eten in een gigantische Franse supermarkt) kan stressverhogend werken. Geen afwasmachine (wel twee pubers) en met een beetje regen is die koffer met minimale kleding zo leeg. Alles nat en onder de modder. “Géén probleem” straalt iedereen in de koude rij voor de douches waar je onder een pisstraal 3 minuten mag douchen tussen de restharen van een ander. En dan heb je nog geen activiteit ondernomen. Wij als samengesteld gezin met een kleuter en twee pubers hebben dé oplossing voor de vakanties gevonden in de vorm van de Charme weken. Ik kan Jan Henk en Margot (de krachten achter Charme) elk jaar wel zoenen voor weer een gelukte vakantieweek.

Het is een zeer eenvoudige camping vlakbij Gien in Frankrijk. Waar je of in je zelfgebrachte tent of in een eenvoudige blokhut (zonder faciliteiten behalve een bed en een tafel) kunt slapen en eten. Verspreid over het mooie bosrijke terrein staan Parade-achtige tenten en er is een bar en een podium. Het is een creatieve camping. Er zijn een aantal duidelijke spelregels en verder zit iedereen de hele dag te spelen. De kinderen en jongeren zijn ondergebracht is leeftijdsgebonden groepen. Geen hysterische animaties, of kinderdisco, maar een groep die zich hecht vormt wat tot theatrale voorstellingen en kampvuurmomenten leidt en innig afscheid na een week. Zelfs de kleuters draaien een programma naast het spelen in de beek met takjes en lege flessen. ’s Ochtends twee uur en ’s middags twee uur programma. Voor de volwassenen is er ook programma, zij mogen elke dag kiezen wát ze willen doen en óf ze wat willen doen, want het hoeft niet. Tango dansen, slapstick filmpjes maken, zang of beeldend. Theater vanuit allerlei invalshoeken. Docenten worden op Charme uitgenodigd om met hun vak te experimenteren dus de vreemdste combinaties en samenwerkingen leiden vaak tot de meest ontroerende en hilarische eindresultaten. Als je wilt. Niet alles leidt tot een presentatie en de hele dag voor je tent zitten mag ook. Om 16.00 is alles klaar en tref je elkaar bij de bar om uit te wisselen, je speelt een partijtje badminton of je gaat om 20.00 naar het avondtheater. Een theatrale voorstelling waarvan elke avond een aflevering gespeeld wordt. Om 22.30 kampvuur voor alleen volwassenen waar de nieuwe programma’s voor de volgende dag worden gepresenteerd. En docenten een onwaarschijnlijk mooie ode zingen aan de bomen, de vrijgezel, de kathedraal of geef het een naam. In het donker duikt ineens het monster van Logness op uit het water verlicht door vele waxinelichtjes (hebben ze die dag bij beeldend gemaakt van alle afvalflessen).

We zijn inmiddels geroutineerde Charme gangers en ook dit jaar plukten we daarvan de vruchten. De hele week liep als een zonnetje. Het kamp werd zonder gedoe gebouwd, de boodschappen ingeslagen en de vrienden van vorige jaren hartelijk omhelst. Grote vriend Kees was er ook. Als volwassen vrijgezel stond hij boven op het stilte veld, maar verscheen bij elke maaltijd op ons familieveld. Ab met z’n gezin arriveerden in een camper en Lenja speelde elke dag met hun kinderen en gingen samen naar het kleuterklasje. Het thema van de kleuters was deze week: Woeste Willem naar aanleiding van een prentenboek over een piraat die niet kan zwemmen en z’n frustraties afgereageerd op de landrotten. Een klein klasje van 5 kinderen en superjuffie Marga. Wat een opgewekte kanjer was dat. En hoewel Lenja de keus kreeg of ze wilde gaan (mocht ook wel eens bij de tent blijven met mama) koos ze er elke keer voor om naar het klasje te gaan. Elke dag lazen ze een stuk uit het boek en koppelde daar een activiteit aan. Mijn afstudeerscriptie van de Pabo ging over verhalend ontwerpen. Onderwijs koppelen aan verhalen en hier zag ik hoe goed het voor m’n eigen kind werkt. Aan het einde van de week hebben ze woeste willem ook echt ontmoet en hebben ze ‘m leren zwemmen. Hoewel het nog steeds een groot geheim is voor Lenja werd Woeste Willem gespeeld door onze eigen… Kees! Lenja en ook de kindjes van Ab hadden ‘m niet herkend!

Kees is erg aangenaam gezelschap. Vis en Visite blijven doorgaans maar drie dagen goed, maar Kees kunnen we veel langer om ons heen hebben. Samen met Reinoud haalde hij elke ochtend brood in het dorpje, deed de afwas met de twee pubermeiden en speelde badminton met Lenja. Tijdens een workshop waar je zelf een lofliedje voor iemand mocht maken hebben Reinoud en ik een liedje voor Kees gemaakt. Ook ontzettend leuk dat Ab en z’n gezin er waren en het liep prima met soms samen eten en soms de kinderen wat rust geven door apart te eten en even zelf te spelen. Het was leuk om ’s ochtends te zien dat ieder z’n keuze voor de workshops maakte en een kant op liep of ineens met elkaar in dezelfde workshop zat. Kees heeft zich de hele week gestort op het maken van slapstickfilmpjes. Hilarisch de berg op skiën bijvoorbeeld! Reinoud koos vaak voor de dansworkshops. En had in de donkere nacht met een mooi lichtje erop een heel mooie impro dans voorstelling. Prachtig om te zien. Samen hebben we weer tango gedaan en Rein kon goed leiden. Ik vond zang erg leuk. En hoogtepunt was de workshop Mannen en Vrouwen. Groep vrouwen moest een aantal oprechte vragen aan de mannen stellen (waarom doen jullie alleen maar iets als je een opdracht krijgt? Waarom moeten wij altijd jullie spullen zoeken? Wat is dat toch met mannen en borsten?) en visa versa (waarom dragen jullie decolletés, maar worden boos als we ernaar kijken? Waarom geloven jullie ons niet als we zeggen dat je mooi bent? Wat is dat toch met vrouwen die vallen op macht en status?) En daar moesten we dan oprechte antwoorden op geven. Die antwoorden werden vormgegeven in korte scènes die ’s avonds werden gepresenteerd. Ik vond het een heel bijzondere gewaarwording om op deze manier naar de verschillen te kijken. Reinoud en ik zaten ook bij de workshop fighttheatre of zoiets. We leerden nepvechten. Dat zag er al heel snel vrij echt en gruwelijk uit en we hadden bijzonder veel plezier met het elkaar volkomen in elkaar beuken (nep). De presentatie deed ik niet, leek me niet zo handig met Lenja die ziet hoe pa en ma elkaar mores leren. Uiteindelijk heb ik zelf toch kunnen kijken omdat Ab even op de kinderen paste. Spectaculair om te zien en goed dat Lenja er niet bij was J. Ik heb nog een avond het vuur gemaakt en Kees uitgedaagd het vuur van de avond erna te maken.

Zora en Linthe hebben vanaf dag 1 een groep vrienden om zich heen en soms kwam je bij de tent en zat er een sliert pubers te kletsen. Ontzettend leuk. Zora is wel toe aan de volgende stap; Excess. Dat is vanaf 16 jaar. Die staan op een eigen plek alsof je alleen op vakantie bent en hebben meestal spectaculaire voorstellingen met fakkels en veel symboliek. Maar Zora is nou niet bepaald een zeurtype, dus die was haar opgewekte zelf en maakte er een mooie week van. Linthe was voor het eerst bij de jongeren en heerlijk de hele dag met vrienden aan het tutten. Erg leuk om te zien. Hun voorstellingen waren geweldig. Zora haar groep hadden een parodie op Excess gemaakt. Geniaal! Linthe kwam helder zingend vanuit het donkere bos in een heel griezelige horror voorstelling. Heel cool gedaan. Deze week deden ze bijna zonder zeuren de afwas. Ze zijn echt al groot.

Na het afsluitende feest op vrijdag was het weer inpakken geblazen en waren wij weer eens de laatsten die vertrokken. De reis naar huis verliep prima. En iedereen weer volgend jaar weeer naar Charme!

Lenja en ik vertrokken voor een heerlijke tijd naar de Ardennen samen met Marieke en haar dochtertje Jonne en Rein ging met zijn meiden op zeilavontuur: zie www.lintheleven@reismee.nl

'Social?" Network

Social Network

Linthe, onze middelste (stief)dochter van 12, heeft nu ook haar eigen weblog: lintheleven@reismee.nl. Zij zat beneden op haar kamertje te schrijven over haar belevenissen tijdens het zeilkamp en ik zat boven mijn zieleroerselen in te tikken. We zijn lid van elkaar blog en vrienden op facebook en volgers op Twitter. En hoewel ze lekker kan kletsen aan tafel tijdens het eten is ze niet zo’n lawaaimaker als de rest van de extraverte familieleden die de aandacht redelijk goed naar zich toe weten te trekken. Linthe is een poëtisch meisje vind ik. Ook letterlijk, want ze schrijft adembenemende gedichten. En hoewel ik het ook wat vreemd vind hoe we ons leven allemaal via social network mogelijkheden delen en Lenja soms in huis rondloopt en pa achter de computer ziet, ma met haar neus naar haar laptop gericht, Zora op de Ipad bezig is en Linthe met haar nintendo brengt het ook wat moois. Linthe zei eens: Ik lees dingen die ik anders nooit had geweten. En andersom is het ook zo. Als Linthe schrijft dan lees je details die op een of andere manier in de gesprekken niet naar boven komen. Als we schrijven dan zijn we niet de (stief)dochter of de (stief)moeder. Dan schrijft Linthe uit haar hart en dan schrijft Marihuela uit haar hart en die ontmoeten elkaar door elkaars verhalen te lezen. Een moeder op school die zich aanmelde om de weblog te volgen zei dat het lezen van de weblog de kans geeft tot contact waar je niet aan toe komt in de gang van de school tijdens halen en brengen. De weblogverhalen zijn gewoon de verhalen van nu zoals de verhalen vertelt bij het kampvuur van vroeger. En ik geloof ook dat ik de discipline moet opbrengen om al die apparaten en al die informatie aan de kant te kunnen schuiven en contact maken met het hier en nu, zeker als Lenja er is. En eigenlijk ben ik helemaal niet goed in Twitter, omdat ik helemaal niet in staat ben om kort een berichtje te schrijven, het worden bij mij altijd van die eindeloos lange verhalen. En in facebook ben ik ook nog niet op m’n gemak en ik kijk eigenlijk heel weinig. Ik heb 400 contacten op linked inn, maar doe er eigenlijk helemaal niks mee. Al die sociale netwerken schijnen belangrijk te zijn als je een eigen zaak hebt, maar ik ben er nog niet zo handig in. De weblog daarentegen, daar voel ik me thuis. Lenja twittert trouwens ook. Ze schrijft berichtjes op haar schoolbord. Linthe doet dat trouwens ook. Dan staat er ineens Papa met een groot hart. Of Lenja met twee grote harten. Of ‘Het is fijn om hier te zijn’ weer met een groot hart. Het schoolbord is op dit moment mijn lievelings social network. Daarna de weblog.

Het zijn bijzondere tijden. Er is een heel belangrijke stap gezet. Per 1 juli wordt Stichting Maranza opgeheven en stopt de zakelijke samenwerking met m’n maatje Andre Besseling. Dan start tevens de Maranza BV waar ik eigenaar van ben en start de hernieuwde artistieke samenwerking met Andre. Een reusachtige keus. Na al het zoeken en proberen naar een goede samenwerking koos ik ervoor mijn eigen weg te gaan. Andre heeft groots gereageerd en me de Maranza identiteit gegund. Hij blijft als freelancer werken en als Maranzaan van het eerste uur betrokken bij Maranza. Hoe pijnlijk en moeilijk deze keus ook was, sinds hij op tafel ligt hebben Andre en ik elkaar, lijkt wel, opnieuw gevonden. Voor andre is het het meest ingrijpend. Hij laat los en moet zich herberaden op wat het ook alweer was wat hij zelf wilde. Toen Edith de office maner van Maranza solliciteerde kreeg ze de vraag: ‘Waar denk je dat je tegen aan zal lopen als je met ons komt werken?” Haar antwoord: “Dat ik drie bazen heb” Dat was een jaar geleden. En nu is er nog maar 1 baas. Een paar jaar geleden zijn we bevlogen met z’n drieën begonnen en het heeft bijzonder veel gebracht. Ik kan niet voor de anderen spreken, maar ik vermoed dat het ons alle drie, individueel, naar een next level heeft gebracht. Maar samen hebben we de weg uiteindelijk niet gevonden. Ik denk dat ik een bazig typje ben die de moed niet had om ook echt in m’n leiderschap te gaan staan. Ik heb altijd gedacht dat ik dat niet kon. Dat is een zeer irritante combinatie voor zowel mijzelf maar vooral mijn omgeving denk ik. Voor de reis heb ik me erg eenzaam gevoeld in m’n eigen bedrijf. Andre was al maanden ziek, Arend Jan kon ik amper nog bereiken, het was heeel druk met soms heel spannende klussen die ik met minder ervaren teamgenoten moest klaren en ik had pfeiffer. Ik had grote zorgen of Maranza wel goed achtergelaten werd als ik op reis zou zijn en deed mijn uiterste best om mensen op te leiden in de Maranza diensten, werk te genereren en omzet te draaien. Maar wat die periode heeft gebracht was dat ik het samen met het super maranza team (die mensen stonden echt als een huis) wel klaarde. We konden het. Ik kon het. Toen ik ook de financiën eens inkeek en langzaamaan daar iets van begon te begrijpen begon een stuk verantwoordelijkheid die ik hiervoor nooit had willen nemen. Sinds ik terug ben van de reis en ook het werk wat Arend Jan deed, samen met Edith, moet doen is mijn vertrouwen gegroeid. Het is goed om offertes te moeten maken, je cashflow in de gaten te houden, weten wat je brutomarge is, de klant te volgen in het hele proces tot de uitvoering en daarna. En ik kan me voorstellen dat in de toekomst ik daar wel weer een handje bij nodig heb. Maar ik weet er nu van en gooi het niet met het grootste gemak over de schutting (met m’n ogen stijf dichtgeknepen en m’n handen voor m’n oren want het was iets met financiën), wat ik bij Arend Jan heb gedaan. Ik heb sterke ideeën en geef graag richting aan, maar ik hou ook van samen creëren. Met de klant of je team, maar daarin ben ik wel een haantje de voorste en dat ben ik eigenlijk altijd geweest. Misschien niet de meest heroïsche eigenschap en ik geloof ook meer in dienend leiderschap en samenwerking. Maar vroeger stond ik al op het muurtje (hoe bedoel je statusverhogend) tegen de meiden van m’n klas te zeggen dat we vanaf nu ophouden met Jiska pesten en we vanaf nu een meidenclub zijn. Elke vrijdag bijeenkomst met chips en cola bij Jiska thuis. Niet echt ‘samen’, maar het bracht wel ontzettend veel moois. Jiska’s moeder bijna huilend van dankbaarheid bij m’n moeder want haar dochter was er zo van opgeknapt en veel heerlijke vrijdagmiddagen met de meiden. Tijdens het laatste schooljaar op de lagere school was de leerkracht overspannen. Er dreigde geen eindmusical te komen. Ik heb er een geschreven, op bestaande liedjes teksten gemaakt, duidelijk gemaakt hoe iedereen moest spelen (een soort van regie) en mezelf de hoofdrol gegeven. Ook niet echt heel erg teamwork. Maar het was een spetterende voorstelling met blije leerlingen die er anders niet was geweest. Met basketbal dribbelde ik spectaculair van de ene kant van de zaal naar de andere kant van de zaal om op briljante manier te scoren. Ik draai me heldhaftig om, klaar om de stroom complimenten te ontvangen, en ik zie een boos team die allemaal vrij hadden gestaan. Dus werd het geen teamsport, maar ik deed uiteindelijk mee aan de Nederlandse Kampioenschappen Turnen. Die sport paste een stuk beter bij m’n aard. En hoewel ik graag samen stapel en mijn werk daar ook over gaat, kan ik niet ontkennen wat de aard van mijn beestje is. En zelfs al schaam ik me hier een beetje voor, het is erg bevrijdend om er maar gewoon naar te mogen handelen. Ik speel graag de baas. En vanuit die rol kan ik bijzonder goed samenspelen. De nieuwe verhouding met Andre geeft rust en inspiratie en ik heb nog nooit zo fijn met hem samengewerkt als de afgelopen weken na het maken van deze keus. Leven is wonderlijk. En ik hoop dat Andre en ik nog járen lang met elkaar mogen blijven spelen.

De Reis na de Reis

De Reis na de Reis

We zijn ruim een maand weer thuis op onze woonboot in Nederland. Ik mis het schrijven aan de weblog en verschillende mensen gaven aan de verhalen en filmpjes te missen. Nu is de dagelijkse praktijk niet zo exotisch als door de wereld reizen, maar ik heb besloten om na dit verhaal een weblog te starten die het wel en wee van ons leven zal verhalen. Misschien eens met een filmpje of wat foto’s. Mocht je die weblog willen volgen, meld je dan zelf even aan dan weet ik zeker dat je geen ongewenste mail van mij krijgt.

Thuiskomen is een tocht op zich en ingewikkelder dan verwacht. Ik had me voorgesteld dat het leven in razend tempo weer aan ons zou aandienen en dat ik met opgestroopte mouwen aan de slag zou gaan. De reis was een sprookje en nu weer terug naar de realiteit. Dat ik de reis zou integreren in mijn gewone bestaan leek me een illusie. En zo het geschiedde. Deze maand gooide ik de vele trainingen, voorstellingen, massaworkshops, sales-/ontwikkel- /voorbereidende- gesprekken en offertes eruit alsof ik nooit ben weggeweest. Elke seconde effectief. Bellend in de auto, skypend vergaderen, zoveel mails per minuut via Iphone of laptop. Thuis waren we terecht gekomen in een gigantische Schoon Schip actie. Er werd van alles gereorganiseerd. Marktplaats kwam vol met allemaal spullen. Weg ermee, niet meer nodig! De bank kon ik nu echt niet meer verdragen dus die staat nu te stralen bij Karin en Zora en linthe (en Borre) thuis en ik ben blij met de nieuwe donkergrijze bank die groter is maar kleiner lijkt. Rust brengen in huis. Een nieuwe fotowand met canvasschilderijtjes van de reis. En toen over naar de tuin. In de weer met de hogedrukspuit en Rein is nog druk met het schuren en beitsen van de tuintafel etc. Hier en daar zagen we familie en vrienden, maar we hebben nog moeite met het plannen van afspraken. Een intense behoefte in alle acties om eilanden met niets te hebben. Met ongeplande tijd. Er is weer veel verplichting. School, werk, tandarts, korfbal, zwemles. Er zijn weer mensen jarig en die verdienen een cadeautje. Ongelooflijk veel ontmoetingen op een dag met ouders en juffen op school, vriendjes en vriendinnetjes van de kinderen, collega’s, klanten, buren, twitter, facebook. Er zijn mensen waar we ons zorgen om maken die dreigende onderzoeken moeten ondergaan met enge uitslagen. Het lukte ons niet om alle voicemails weer terug te bellen. En dan heb ik nog geen sportschool van binnen gezien. Wanneer in vredesnaam? Na maanden met z’n drieën met geen enkele verplichting zijn we al die informatie niet meer gewend. Ik werd erdoor overrompeld. Lenja had na een eerste geweldige schooldag moeite om weer in het schoolsysteem te komen. Ook waren in haar afwezigheid de vriendengroepjes gevormd. En haar onverschrokken terugkomst paste niet geheel in de pikorde van de oudste kleuters. Sowieso is samenspelen weer even wennen. En je vinger opsteken voor je spreekt. Er is weer Pasen en het Thema Boerderij vraagt moeders om te rijden en wie haalt en brengt Lenja? Ik sta nog in de file! Er zijn tienminuten gespreken en profielkeuzes te maken (vakken pakket Zora) en de schoenen moeten naar de schoenmaker, de broodtrommeltjes gevuld. De boten weer geverfd en in het water en schoongemaakt. De bootjes zijn de grootste zege. Met een koelbox vol lekkers zitten we net als in de camper en zien het landschap voorbij glijden en we ontspannen, want we hoeven nergens heen en hoeven niks te doen. En hoewel we deze realiteit allemaal zonder blikken of blozen weer doen knaagt de reis nog na in mij. Een heimwee naar de eenvoud, rust en het simpele genieten. En ik weet nog niet hoe, maar ik ga toch proberen om de reis te integreren in mijn huidige bestaan. En ineens kwam daardoor een idee voor een boek en in gestolen momenten ben ik daarmee bezig.

Het gezin is nog net zo hecht als in de camper. We kletsen dwars door de t.v.beelden heen met elkaar. Laatst kwam Lenja de badkamer in toen Rein aan het douchen was en ik op de rand van het bad m’n ideeën voor m’n boek aan het vertellen was: “Ik weet wel dat jullie geen ruzie hebben, maar jullie stemmen klinken zo”. Altijd als Rein en ik gepassioneerd vertellen (in in de verste verte geen ruzie of ergernis hebben) klinkt het in haar oren net wat te druk denk ik.

Met Maranza is het intens. Zowel het vliegwiel aanslingeren, als de intensiteit van opdrachten als de intense reorganisatie waar we in zitten. Maar ik ben er blij mee. We bouwen aan een steeds heldere organisatie.

De Paastak is weer opgeruimd en de verjaardag van de Koningin is gevierd (filmpje).http://www.youtube.com/watch?v=vbQ_qf_vj2s&feature=emailIk wil de hele tijd een lange vakantie in Thailand boeken in de winter, maar we gaan eerst de centjes verdienen voor we ze weer uitgeven.

De reis heeft me ongemerkt veranderd. Pas bij thuiskomst openbaarde dat zich en ik ben erg benieuwd welke keuzes ik de komende tijd ga maken om de reis wel degelijk te integreren in m’n Hollandse bestaan.

Liefs

Marihuela

  • «
  • »